روستای اینی در استان اردبیل واقع شده‌است . این آبادی وسیع ترین روستای جلگه مغان به اکانت میاید . روستای اینی خویش به سه بخش روستای اینی علیا روستای اینی سفلی و روستای اینی وسطی تقسیم میشودکه اینی وسطی راءس این سه آبادی محسوب می‌شود . روستای اینی علیا وسیع ترین روستای اینی می‌باشد . این سه روستای به ‌هم چسبیده که دربین همسایه با تیتر اوخاری‌ باش و آشاباش شناخته می ‌شوند , با اعتنا به وسعت و جمعیت بالا جزء کم روستاهای شهرستان می‌باشند که کمتر با سفر بی‌ شیوه مواجه بوده ‌اند .

روستای اینی دارنده گیرایی های توریسم زیادی است . از جمله این اثر ها : اینی قالاسی , شهر سابق دیگه بر و تپه های باستانی , آتشکده ها ( اوجاق ) , مسجد غریبان , بیشه تفریحی و . . . می‌باشند .
روستای اینی اسم محلی ( اینی کندی ) از توابع دهستان اینی ; بخش مرکزی و یکی روستاهای پرجمعیت شهرستان گرمی می‌باشد . در حالتی که نگاهی به تاریخچه مختصر این آبادی داشته باشیم وبه چند سال قبلی برگردیم در مییابیم که ساکنان نخستین این قریه عشایر بوده اندو مدام از ییلاق به قشلاق ( سردسیروگرمسیر ) و بالعکس درحال کوچ بوده اند . ییلاق ( سردسیر ) آن ها دامنه های کوهستانی و مراتع روستای اینی بوده وقشلاق آن‌ها دهکده ای به اسم شوردرق ( شوردره کندی ) بوده که در رابطه این روستا توضیحات بیشتری میدهیم : این قریه در هفت کیلومتری شهرستان گرمی و در جوار رویکرد ارتباطی گرمی به بیله سوار و پارس آباد و قربت روستای ( هاچاکند ) واقع شده‌است . در صورتی‌که بخواهیم حالت ظریف این ده را ابلاغ نماییم , از طرف شمال به روستای ( شکراب ) از طرف جنوب به قریه های ( کله رمز ) , از سوی شرق به روستاهای ( قزل کیسه – شکرلو – سیدلر – نقاره ) و از طرف غرب به روستاهای ( هاچاکند – ساری نصیرلو ) محدوداست . نسبتاً صد سال پیش هیچ مدل زمین زراعی در‌این ده وجود نداشت یعنی کل زمین های این آبادی زمین بایر بود . بعد ها زمینهای حیطه به وسیله هم محلی از صاحب و مالک خریداری شده‌است .

روستای اینی دارنده کشش های توریسم زیادی است . برای شناخت بیشتر به معرفی بعضی ازجاذبه های توریسم ده و حیطه می‌پردازیم .

اینی قالاسی

در روستای اینی برفراز قله ای که شیب تندی دارااست مکانی است که بوسیله دیوارهایی محصور شده‌است و در درون آن حوضهای آبی رنگ خود نمایی می نماید . زمین این محل مملو از آهک و بعضی مصالح ترکیبی دیگر است این محل را مردمان حوزه‌ سالهاست با اسم قلعه میشناسند اگرچه مشخص و معلوم نیست که قلعه در چه هنگامی درست شده البته در دامنه این قلعه و محل فعلی روستاهای اینی روستا هایی وجود داشته که یکی مهم ترین آن ها دیگه بر بوده پس مشخص و معلوم می شود که قلعه وابسته به‌این شهر و روستا های اطراف بوده است . قلعه اینی دارنده سه آبگینه بوده که عمقشا ن از ۲ متر تا ۴۰/۳ متر هست و ارتفاع و پهنا هریک نیز به ترتیب آبگینه شرقی ۵۰/۳×۲۰/۴ متر می‌باشد . در حوالی قلعه به اندازه قابل توجهی سنگهای تراشیده , ملات ساروج , سفالهای شکسته , تکه خشت , و خشت صاف و . . . . متفرق اند . در سمت جنوب غربی قلعه قبور تاریخی متعددی موجود هست که در سالیان اخیر اکثر زمان ها مور تجاوز حفاران غیر مجاز قرار گرفته اند . خویش قلعه و ارتفاعات اطراف آن از دید صورت ظاهری به قلعه بابک کلیبر شباهت متعددی داراست .